Stal żaroodporna a żarowytrzymała – różnice i zastosowania

Elementy konstrukcji stalowych pracują w różnych warunkach środowiskowych. Znajdują się też wśród nich instalacje mające stały kontakt z gorącymi gazami lub cieczami. Wymagają one materiałów o określonych parametrach wytrzymałościowych, w tym szczególnej odporności na wysokie temperatury.

Stal żaroodporna i żarowytrzymała

Pojęcia żaroodporności i żarowytrzymałości mogą wydawać się podobne, a nawet tożsame, a jednak odnoszą się do innych właściwości materiału. Stal żaroodporna charakteryzuje się doskonałą odpornością na działanie gazów utleniających w wysokich temperaturach. Ich efektem jest powstawanie korozji. Z kolei stal żarowytrzymała ma zdolność do przenoszenia naprężeń mechanicznych w wysokich temperaturach. Dzięki temu jest wolna od zjawiska pełzania, czyli zmiany kształtu wraz ze zmianami temperatury. Warunkiem żaroodporności jest przejście specjalnego testu na nagrzewaniu materiału przez 24 godziny i wystudzeniu go do 20 st. C. Po pięciokrotnym powtórzeniu testu usuwa się zgorzelinę i mierzy się straty materiałowe. Jeśli przy danej temperaturze nie wynoszą one więcej niż 1 g (m2xh), stal właśnie w tej temperaturze jest żaroodporna. Żarowytrzymałość zależy od siły wiązań międzyatomowych, którą określa temperatura topnienia. Wartości te są wprost proporcjonalne.